Over ons


A L L E S   M E T   N I E T S

Mijn bovenlichaam jeukt door het zweet van mijn scherfvest, druppels lichaamsvocht sijpelen langzaam vanonder mijn helm langs mijn met stof doordrenkte gezicht. Mijn focus staat in uiterste paraatheid als ik stap voor stap de verharde zandweg afspeur naar geïmproviseerde explosieven. Nagekeken door de ogen van armoede en ellende banen wij ons de weg naar een vrij Afghanistan. En dan gebeurt het. Mijn Boots verankeren in het zand, gereed voor al wat komen gaat. Een oud paar opgepoetste oxford schoenen kruisen mijn zichtveld van links naar rechts. Voortbewogen door een trotse Afghaan in een gedateerd Suit betrap ik mijzelf op een lach van geluk. Geteisterd door de wreedheid van oorlog zie ik stijl in zijn puurste vorm. En hij weet het. Even droom ik van een stijl die vrede brengt, even maar, voordat mijn Boots weer in beweging komen.”

– Bas van Tilborg

 


 

Boots & Suits

Daar lag ik dan. Het was zo’n vier uur geleden dat het konvooi zwaarbewapende voertuigen terug het kamp op rolde. Na een debriefing van de patrouille, wat onderhoud aan de groepsuitrusting en de persoonlijke wapens, was het tijd voor wat ontspanning. Mijn buddy kwam uit Friesland. Een nuchtere Fries zonder blad voor z’n mond. Al twijfel ik of dat iets unieks is.. Vaak lagen we na een dag patrouilleren wat te ontspannen in onze eigen ‘rukbunker’. Dat is militair jargon voor ‘ranzig hok’, al kun je er ongetwijfeld zelf iets spannenders van maken. We lagen met z’n achten, verdeeld over vier stapelbedden, in een dubbele zeecontainer. Zelf gespannen gordijntjes en lichaamsgeur maskeerde ieder z’n territorium. Het was de ultieme mencave: wapens, munitie en schaars geklede vrouwen op laptopschermen.

Het was in Afghanistan dat ik begon met schrijven. Geen lange verhalen, intieme stukken of ijzersterke journalistieke artikelen, maar ik schreef boekdelen. Figuurlijk dan. Ik schreef korte stukken over dingen die we meemaakten. Niet spectaculair, maar wel in mijn achterhoofd dat ik het wellicht ooit wilde gebruiken voor hetgeen dat op mijn pad zou komen.

Mijn passie is militair zijn. Dat is altijd zo geweest, en dat zal nooit meer veranderen. Toch dien ik Nederland niet meer. Althans niet in een uniform. Het camouflagepak was mijn favoriete suit, maar ik ben ervan overtuigd dat er meer dingen in het leven zijn dan paraderen in het groene pak. Het was voor mijzelf tijd om het ondernemen te ontdekken. Iets waar ik creativiteit in kwijt kon, al klinkt dat lekker zweverig.

Al vrij snel merkte ik dat fotografie een grote invloed ging hebben.